In mijn leven heb ik te vroeg afscheid moeten nemen van mijn moeder en broer.   Na hen volgden andere geliefden.  

Bij het verlies van mijn moeder en broer was er geen enkele mogelijkheid om zelf iets bij te dragen tijdens de uitvaart.   

Voor mij voelde dat als een koud afscheid, waar je maar doorheen moest, met het gevolg dat het verdriet diep weggestopt werd en ik vele jaren later in een depressie kwam.  Gelukkig heb ik dat uiteindelijk wel een plaats kunnen geven waardoor ik er voor anderen kan zijn.

   

Gelukkig veranderde door de jaren ook veel in de uitvaartwereld, mocht er veel meer tijdens de diensten, en tijdens een crematie kan het helemaal naar eigen gevoel ingevuld worden.  Een goed afscheid helpt bij het verwerken van het verdriet, en dan is het goed dat er steeds meer mag om dat afscheid zo persoonlijk mogelijk te maken. 

 

Om mijn eigen verdriet een plek te geven schreef ik intussen alles van me af, ook via gedichten.   

 

Vele jaren later ben ik als vrijwilliger bij een uitvaartonderneming gaan werken, en heb ik mogen zien hoe groot het verschil van afscheid nemen NU is ten opzichte van toen.   

Ik heb veel diensten gezien waardoor ik telkens geraakt werd door dat wat de uitvaartspreker bij kan dragen.  

Dat maakte iets in mij wakker.. dit wilde ik ook voor anderen doen.  Ik ben mee gaan draaien in een avondwakegroep, ik mocht met een priester een dienst begeleiden,  tekst schrijven voor een lichtjesavond.  Het zijn kleine bijdrages die veel voor anderen kunnen betekenen. 

 

Wat mij vooral raakt is het gesprek met mensen die afscheid hebben moeten nemen; mijn eigen ervaringen maken dat ik kan luisteren zonder oordeel, mijn eigen pijn heb ik doorleeft zodat ik alle ruimte heb voor jouw verdriet. Ik kan me gemakkelijk in de ander verplaatsen, ik kan meeleven zonder mee te lijden en dat geeft jou hopelijk de rust die je nodig hebt om jouw afscheid een plek te geven.

 

 

Hoe mijn weg in deze zal lopen laat ik nog even los, voor nu is de intentie voldoende.